η σκιά το απόγευμα.

 Συνήθως απουσιάζοντας σιωπηλά,

σαν να είχε μάθει να κατοικεί στο περιθώριο των ήχων,

άρχισε να διαβάζει την προσωπική επιστολή

του ιδιοκτήτη του καταστήματος

με ένα ενδιαφέρον που μεγάλωνε

όπως η σκιά το απόγευμα.

«Τα ακουστικά βαρηκοΐας», έγραφε,

«θα είναι μια προέκταση του σώματος,

ένα άνοιγμα για να ανακτάς καθημερινά

το τραγούδι των πουλιών,

το στάξιμο μιας κακής βρύσης που επιμένει,

ή την ίδια την πτώση

απαρατήρητη από τα φύλλα…»

Στάθηκε στη λέξη προέκταση.

Σαν να μπορούσε το σώμα να θυμηθεί

ό,τι είχε ξεχάσει η ψυχή.

Η αλυσίδα της ακρίβειας

πήδηξε πάνω από τη δυσπιστία του,

προειδοποιώντας τον

πως, πολύ κοντά,

συμβαίνουν θαύματα ασυνήθιστα,

όπως στα δρομολόγια ύπνου της αθωότητας

όπου όλα φτάνουν στον προορισμό τους

χωρίς θόρυβο.

Δεν αποθαρρύνθηκε

μπροστά στη πολύπλοκη χειροκίνητη εγκατάσταση στο αυτί.

Όλα ήταν δύσκολα.

Ακόμα και η ελπίδα

χρειαζόταν οδηγίες χρήσεως.

Μέσα από το παράθυρο του σαλονιού

διέκρινε ένα πρωινό λοξού φωτός

που ξεκουραζόταν στον κήπο,

σαν ζώο ήμερο που περίμενε

να το φωνάξουν με το σωστό του όνομα.

Βγήκε έξω.

Έψαξε για μια πολυθρόνα,

κάθισε αργά,

και δέχτηκε αφηρημένα

ένα βιβλίο με ποιήματα

για την αναμονή.

Δεν θυμόταν το τραγούδι των κοτσυφιών.

Ίσως να μην το είχε ακούσει ποτέ πραγματικά.

Ίσως ο κόσμος να τραγουδούσε πάντα

λίγο πιο πέρα από την εμβέλειά του.

Μία ώρα αργότερα

το ρολόι άρχισε να χασμουριέται.

Ο χρόνος τεντώθηκε

σαν γάτα νωχελική.

Δεν έγινε τίποτα.

Στον κήπο

τα σημάδια της συμφιλίωσης με τον ήχο

κρατήθηκαν στο περιθώριο —

ένα φύλλο που έπεσε,

μια ανεπαίσθητη τριβή του αέρα,

η υπόσχεση μιας σταγόνας.

Αναστέναξε

χωρίς να απαιτήσει τίποτα.

Η σιωπή δεν ήταν εχθρός·

ήταν μια χώρα άγνωστη

που ίσως χρειαζόταν

διαβατήριο υπομονής.

Τίποτα δεν δικαιολογεί την αμφιβολία

ή την απογοήτευση, ακόμα.

Σκέφτηκε πως τα θαύματα

δεν φωνάζουν·

συμβαίνουν χαμηλόφωνα,

σαν να ντρέπονται για την ίδια τους τη λάμψη.

Και μερικές φορές,

η ελπίδα

δεν είναι τίποτα άλλο

από μια προσπάθεια απόδρασης —

ένα μικρό άλμα

πάνω από τον φράχτη της συνήθειας,

μια κίνηση προς το άγνωστο

με τα μάτια κλειστά

και το αυτί έτοιμο

να ξαναμάθει τον κόσμο.